اگر برای لحظه ای خداوند فراموش می کرد که من پیر شدهـ ام و به من کمی دیگر زندگی ارزانی می داشت، شاید تمام آنچه را که فکر می کنم بازگو نمی کردم، بلکه تأمل می کردم بر تمام آنچه که بازگو می کنم....

چیزها را نه بر مبنای ارزش آنها که بر مبنای معنای آنها ارزش گذاری می کردم...

کم می خوابیدم و بیشتر رؤیاپردازی می کردم، در حالیکه می دانستم که هر دقیقهـ ای که چشمانمان را می بندم، ۶۰ ثانیه نور را از دستــــــ می دهیم.

به رفتن ادامه می دادم آن هنگام که دیگران مانع می شوند... بیدار می ماندم آن هنگام که دیگران می خوابند... گوش می دادم هنگامی که دیگران سخن می گویند و با تمام وجود از بستنی شکلاتی لذتــــــ می بردم...

اگر خداوند به من کمی زندگی می داد، به سادگی لباس می پوشیدم. صورتم را به سوی خورشید می کردم و نه تنهـ ـا جسم، که روحم را نیز عریان می کردم...

خدای من!! اگر قلبی داشتم نفرتم را بر یخ می نوشتم و منتظر طلوع خورشید می شدم... با اشکــــ ـهایم گل های رز را آبــــ می دادم تا درد خارـها و بوسهـ ـی گلبرگهـ ـایشان را احساس کنم...

خدای من!! اگر کمی دیگر زنده بودم نمی گذاشتم روزی بگذرد بی آنکه به مردم بگویم که چقدر عاشق آنم که عاشقـ ـشان باشم...

هر مرد و زنی را متقاعد می کردم که محبوبان منند و همواره عاشق عشق زندگی می کردم...

به کودکان بال می دادم امَا به آنـ ـها اجازه می دادم که خودشان پرواز کنند...

به سلخوردگان می آموختم که مرگــــ نه در اثر پیری که در اثر فراموشی فرا می رسد.

آه انسان ها!! من این همه را از شما آموخته ام. من آموخته ام که هر انسانی می خواهد بر قلَه کوه زندگی کند بی آنکه بداند که شادی واقعی ، درکِــــ عظمتـــــ کوهـ استــــ...

من آموخته ام زمانی که کودکی نوزاد برای اولین بار انگشتــــــ پدرش را در مشتــــــ ظریفش می گیرد، برای همیشه او را به دام می اندازد...

من یاد گرفته ام که انسان فقط زمانی حق دارد به همنوع خود از بالا نگاه کند که باید به او کمکــــ کند تا بر روی پاهایش بایستد...

از شما من چیزهای بسیار آموخته ام که شاید دیگر استفادهـ ـی زیادی نداشته باشند چرا که زمانی که آنها را در این چمدان جای می دهم، با تلخ کامی باید بمیرم...